U naukowych podstaw terapii biorezonansowej leżą najnowsze dokonania z dziedziny biofizyki, fizyki kwantowej oraz wielowiekowe doświadczenia medycyny chińskiej.
W terapii wykorzystuje się przejęty z medycyny chińskiej system meridianów i punktów akupunkturowych. Są to swego rodzaju "drogi". W meridianach stale przepływa chi, określana przez Europejczyków jako energia. Bardziej adekwatnym terminem byłaby: pulsacja kwantów. Owe chi oscyluje, jest, więc drganiem i jako takie przenosi informacje. Strumienie kwantów w meridianach tworzą system zamknięty. Gdy powstaje blokada, w meridianie, wywołana np. blizną, stanem zapalnym, kwanty nie mogą dalej przepływać, co więcej, kierunek przepływu zmienia się. Prowadzi to do powstania błędnego układu biegunowego. Metodą BRT można te blokady usunąć.
Termin terapia biorezonansowa (BRT) został stworzony w 1987 r. Jej twórcą jest niemiecki lekarz dr Franz Morell. Pierwszy aparat biorezonansowy został nazwany MORA. W niemieckim Instytut fur Regulative Medizin opracowano sterowane komputerowo urządzenie do diagnostyki i terapii biorezonansowej pod nazwą BICOM.
W terapii wykorzystuje się istniejące w organizmie wokół niego drgania elektromagnetyczne, które są
nadrzędne w stosunku do procesów biochemicznych i nimi sterują. Poza fizjologicznymi (harmonicznymi) drganiami elektromagnetycznymi w organizmie istnieją również drgania patologiczne (dysharmoniczne), zakłócające, wywołane czynnikami patogennymi. Sumę drgań fizjologicznych i patologicznych określa się mianem drgań własnych organizmu. Spectrum tych drgań rozciąga się od ekstremalnie długich do bardzo krótkich. Można je wychwycić zarówno, z powierzchni skóry jak i z tkanek oraz narządów. Terapeuta dysponuje różnorodnymi wielowarstwowymi elektrodami BICOM. Pole magnetyczne elektrod jest niezwykle małe i służy jedynie do przekazywania informacji. Drgania te są przetwarzane dzięki nowoczesnej elektronice (aparat BICOM) w drgania terapeutyczne i przekazywane z powrotem do organizmu pacjenta, przy czym częstotliwości harmoniczne są sprzęgane dodatnio (dodatnie sprzężenie zwrotne) a dysharmoniczne ujemnie (ujemne sprzężenie zwrotne). Elektromagnetyczne pole pacjenta reaguje natychmiast na dokładnie dopasowany sygnał terapeutyczny i z kolei przekazuje do urządzenia BICOM zmieniony wzorzec drgań. Proces ten ciągle powtarza się w ułamkach sekund. W ten sposób patologiczne sygnały są w organizmie redukowane a w końcu wygaszane, a fizjologiczne siły regulacyjne zaczynają prawidłowo sterować procesami biologicznymi. Aparat BICOM umożliwia przekazywanie do organizmu pacjenta wąskiego zakresu częstotliwości, tym samym sygnał terapeutyczny jest tak "wyostrzony" lub tak dokładny, jak to tylko możliwe.
W przypadku chorób alergicznych metoda zakłada istnienie oscylacyjnego biopola organizmu oraz oscylacyjnego biopola alergenu, a ponadto występowanie u pacjentów tzw. engramów alergii, właściwych dla każdego uczulającego alergenu. Diagnostyka polega na odszukiwaniu tychże engramów.